عجب رسمیه...

بودیم و کسی پاس نمی داشت که هستیم،
                                                              باشد که نباشیم و بدانند که بودیم...

می رسد آن روز که می خندم بر این شبهای تار...

آینده...
           دارد از راه می رسد...
                                        پس،با آغوش باز به استقبالش خواهم رفت...

خوشبختی یعنی همین آرامش درونی که دارم...

می ترسم آرامش حالا،مقدمه ای برای طوفان بعدی باشد...
می ترسم و به یاد می آورم،گذشته ی پر دردم را...
وقت آن است که به گذشته ام بگویم مرا ترک کند...
من نیز او را ترک خواهم کرد...برای همیشه...
اینبار دیگر بی گدار به آب نخواهم زد...
می شنوم...نوایی را که صدایم می زند،نجوایی آرام و دل انگیز،آری...او خوشبختی ست!
باز هم آمد تا دستم را بگیرد و مرا به آن جایی ببرد که از آن من است...

آری...او خوشبختی ست...خوشبختی از آن من است...

می گفت...

پشت دریا شهریست،

                     قایقی باید ساخت،

                                      باید انداخت به آب،

                                                           دور خواهم شد از این خاک غریب...  

********************************************************

این روزا خیلی شادم...خیلی...به نظر من این همون خوشبختیه...

پس خوشبختی وقتیه که احساس شادی می کنی...