هزار راز نگفته(پنجمین راز)

زندگی سبز می شود...
آری...باران بارید!
زمین نفس می کشد،لبخند میزند،آواز می خواند...
نیستی...و من تنها،آرام و ساکت،با خیالت،زیر باران قدم خواهم زد
زیر باران...
هجوم خاطرات گذشته...
سالها صف بسته اند
و به نوبت جلوی چشمم رژه می روند...
سال اول
        سال دوم
                سال سـ...نه! بس کنید! باستید!

نمی خواهم به چیزی فکر کنم که دیگر وجود ندارد!
به یاد تنها ترین دلدار،
                   به یاد اتاق آبی،
                         و به یاد تمام آن شش سال!
 
یعنی باید انتخاب کنم؟؟؟


بومرنگ نوشت: عذرخواهی بابت تاخیر ۱۰ روزه! اینترنتم قطع شده بود.

دختری در آینه

رآس ساعت ۱۲ ظهر
            رو به روی آینه می ایستم
                              و به چشمان دختری 
                                                  که از آن سو 
                                                              به من خیره شده
                                                                                 می نگرم...
صاعقه ای عبور میکند،
                  خاطره ای می خندد،
                               و صدای گریه ی نوزادی 
                                             که سالها پیش به دنیا آمده 
                                                                    به گوش می رسد...

چشمانم را باز میکنم
             و عمیقا به چشمان دختر در آینه
                                           نگاه میکنم و میگویم:
                                                             بومرنگ کوچولو...تولدت مبارک!

هزار راز نگفته(چهارمین راز)

زندگی توخالی ست
                            در میان خلآ اما،
                                                  گوهری در صدفم نورانی ست...

صدف زندگیم خود
                        آن درخشان گوهرش تو
                                                      خلآ نیستیم خود 
                                                                            نور بیدادگرش تو...


بومرنگ نوشت:
هیچ نمیدونم چطوری اینو گفتم اما همین الان یهویی اومد!
انگار دستان کس دیگری این جملات را بر صفحه می نوشت...حال عجیبی ست...چرا من اینجوری شدم؟؟؟؟؟ نمیدونم...

هزار راز نگفته(سومین راز)

شب بود...آری
                    تا فکرت از ذهنم گذشت
                                                     پیدایت شد...
                                                                        بلافاصله شناختمت!

آن پیکر تو بودی
                     که آرام
                                 از اعماق کوچه ی پاییز زده
                                                                         بیرون آمدی...


صدای خش خش برگهای خزان
                                         زیر پایت،
                                                      گوشهایم را نوازش میداد...


آرام نزدیک شدی،
                        بلند گفتم:
                                       سلام!
                                                در چشمانم نگریستی
                                                                              و چه زیبا لبخند زدی...

هزار راز نگفته(دومین راز)

امشب،
                  در خیالــــــم،
                                            زیر آن ستاره،
                                                                 با تو رقصیدم...

نرم و زیبا،
                    آرام و شادمان،
                                             گرم و پرشور...

ای تویی که نمی شناسمت،
                                             دوستت دارم،
                                                                  برای همیشه...

هزار راز نگفته (اولین راز)

گله از دست کسی نیست،مقصر دل دیوانه ی ماست!

رو آیه های بارونی نوشتم بسته به تو جونم و سرنوشتم

من خوبم...زندگی هم.

می گذرانم تابرسد باران...

و افتد برگ از سر شاخساران...

"سلامت را نمیخواهند پاسخ گفت،سرها در گریبان است" نه!

سلام می دهند و رویی خوش نشان...

سبز می شوند در راه،

جان می دهند به باغ،

حالت را می پرسند جویباران...

و آرام از راه می رسد،

صدای نرم باران...