نامه های بی جواب الینور به جاناتان(اولین نامه)

خوشحالم که هنوزهم میتوانم ببینمت!از همان مکان همیشگی...
با اینکه شاید دیگر...تاثیری نداشته باشد...
نمیدانم تو امروز،وقتی مرا دیدی،پیش خودت چه فکر کردی...جه احساسی داشتی؟

جاناتان عزیز،میخواهم رازی را به تو بگویم که شاید پیش از این هرگز نگفته ام،
تو به تنهایی تمام عشق و امید و زندگی ام را در خود داری،
تو کامل هستی و من،در طلب رسیدن به تو تا ابد خواهم دوید...

میدانم شاید،بعضی چیزها محال باشد،
لیک نمیدانم این طغیان چه نیرویی ست که مرا به سمت تو میخواند اما...من تا ابد خواهم دوید...

                                                                                                                      ۹۰/۳/۲۳

بومرنگ نوشت:این اولین باره که راجع به نامه هام با کسی حرفی میزنم...هیچکس از متن نامه های من به حاناتان اطلاعی نداره...به جز مانا که بهترین دوستمه.

دنیای این روزای من

"باز می خندد مهر،
باز می تابد ماه،
بازهم قافله سالار وجود،
سوی صحرای عدم پوید راه..."
                                                   فریدون

"من،پری کوچک غمگینی را میشناسم که در اقیانوسی مسکن دارد،
و دلش را در یک نی لبک چوبی مینوازد،آرام آرام...
پری کوچک شبانگاه با یک بوسه میمیرد،
و سحرگاه با همان بوسه به دنیا خواهد آمد..."
                                                    فروغ

"نیست یکدم شکند خواب به چشم کس و لیک،
غم این خفته ی چند
خواب در چشم ترم میشکند..."
                                                    نیما                                   

همچنان خواهم راند،
نه به آبی ها دل خوهم بست،
نه به دریا پریانی که سر از آب به در می آرند..."
                                                  سهراب


بومرنگ نوشت:در سوگ قالب از دست رفته ام...

دوسالگی بر وزن چهل سالگی

تولد کوچه ی مهتابیم ۲۸ اردیبهشت بود...

آره...دقیقا دو سال پیش...بی خبر از دنیای غریب مجازی یه وب زدم و بی خبر از اتفاقاتی که در اون وب در انتظارمه توش نوشتم و نوشتم و نوشتم...دوسال میگذره ولی من انگار تو این دو سال چهل ساله شدم...بزرگتر...شایدم احمقتر!

اما حالا حتی وقت نمیکنم یه سر کوچیک بهش بزنم....واقعا چرا؟