شب بود...آری
                    تا فکرت از ذهنم گذشت
                                                     پیدایت شد...
                                                                        بلافاصله شناختمت!

آن پیکر تو بودی
                     که آرام
                                 از اعماق کوچه ی پاییز زده
                                                                         بیرون آمدی...


صدای خش خش برگهای خزان
                                         زیر پایت،
                                                      گوشهایم را نوازش میداد...


آرام نزدیک شدی،
                        بلند گفتم:
                                       سلام!
                                                در چشمانم نگریستی
                                                                              و چه زیبا لبخند زدی...