اکنون،
    در هجوم خاطرات تلخ و شیرین،
                            زیر رگبار هزاران حرف گفته و ناگفته،
                                                           درون گردابی از سختی و زجر بی پایان،
از پس نگاه های دزدانه ام،
                             در خلال تنهایی معصومانه ام،
                                                          و در اثنای نگرانی صادقانه ام...
                                    
                                           کنار پنجره ای،
                                 که به اندازه ی یک عشق است،
                                        می نویسم...برای تو...
                             تویی که هرگز حال مرا نخواهی فهمید...