باید بروی سوی خودت،
چراکه هیچکس راهت را جز خودت نمیشناسد،
و هیچکس تورا،
آنطور که تو خود را دوست میداری،دوست ندارد!
اینطور فکر کنیم:
دست کم روزگاری خوش داشتیم...ما که انتظار نداشتیم تا ابد خوش بمانیم،مگر نه؟؟؟
همیشه یک جا خرابکاری می شود،
خوبی ها،یک جا تمام می شود!
جایی که دیگر راه پس نداری....

شاید هم اینطوری بهتر باشد!
چه کسی میداند؟؟